زندگانى مولانا ( فارسى ) — الصفحة ١٥٢

غزليات

ميان خانه‌ات همچون ستونم * ز بامت سر فرو چون ناودانم

منم همزاد تو در حشر و در نشر * نه چون ياران دنيا ميزبانم

ميان بزم تو گردان چو خمرم * گه رزم تو سابق چون سنانم

اگر چون برق مردن « 1 » پيشه سازم * چو برق خوبى تو بىزيانم

هميشه سرخوشم فرقى نباشد * اگر من جان دهم يا جان ستانم

به تو گر جان دهم باشد تجارت * كه بدهى بهر جانى صد جهانم

درين خانه هزاران مرده شستند * تو بنشسته كه اينك خان و مانم

يكى كف خاك گويد زلف بودم * يكى كف خاك گويد استخوانم

يكى كف خاك گويد پير بودم * يكى كف خاك گويد نوجوانم « 2 »

يكى كف خاك گويد دم نگهدار * كه من ابن فلان ابن فلانم

يكى كف خاك گويد چشم بودم * يكى كف خاك گويد ابروانم

يكى كف خاك گويد جسم بودم * يكى كف خاك گويد نه كه جانم

شوى حيران و ناگه عشق آيد * كه پيشم آ كه زندهء جاودانم

بكش در بربر سيمين ما را * كه از خويشت همين « 3 » دم وارهانم

خمش شو خسروا كم گو ز شيرين * كه شيرينى همىسوزد دهانم

ز نور آفتاب شمس تبريز * مثال ذره پيدا و نهانم

غزل شمس مشرقى :

من آن طيار عرشى آشيانم * كه در جسم جهان چون جان نهانم

من آن مرغم كه در دام تو بودم * همانم من همانم من همانم

بيا يك جرعه بر خضر دلم ريز * دل از ظلمات حيوان وارهانم

چرا پربسته بر ملكم فتاده * كه از مرغان عرشى آشيانم

وراى اين بيانم من همانم * كزين هر دو نبيند كس نشانم

مسلمانان من آن نور بسيطم * كه در اجزاى اجرامى نهانم

ندانم تا چه كرد او با دل من * كه من دل را ز گل اكنون ندانم

( 1 ) - در نسخهء اصل مردان . ( 2 ) - در نسخهء اصل نه . ( 3 ) - در اصل همى .