زندگانى مولانا ( فارسى ) — الصفحة ١١١

وفات مولانا

خدمت مولانا جان عالميانست ، فرمود كه بعد ازين شفاك اللّه شما را باد همانا كه در ميان عاشق و معشوق پيراهنى از شعر بيش نماند راست نمىخواهيد كه نور بنور پيوندد :

من شدم عريان ز تن او از خيال * مىخرامم در نهايات الوصال

شيخ با اصحاب گريان شدند و حضرت مولانا اين غزل فرمود :

« چه دانى تو كه در باطن چه شاهى همنشين دارم * رخ زرين من منگر كه پاى آهنين دارم »

و تمامى اين غزل به جهت تتميم و توضيح مقصود نوشته آمد :

بدان شه كو مرا آورد كلى روى آوردم * وزان كو آفريدستم هزاران آفرين دارم

گهى خورشيد را مانم گهى درياى گوهر را * درون دل فلك دارم برون دل زمين دارم

درون خمرهء عالم چو زنبورى همىپرم * مبين تو ناله‌ام تنها كه خانهء انگبين دارم

دلا گر طالب مائى برآ بر چرخ خضرائى * چنان قصريست شاه من كه امن الآمنين دارم

چه باهولست آن آبى كه اين چرخست ازو گردان * چو من دولاب آن آبم چنين شيرين جبين دارم

چو ديو و آدمى و جن همىبينى بفرمانم * نمىدانى سليمانم كه در خاتم نگين دارم

چرا پژمرده باشم من كه بشكفته است هر جزوم * چرا خربنده باشم من براقى زير زين دارم

چرا از ماه وامانم نه عقرب كوفت بر پايم * چرا زين چاه بر نايم چو من حبل المتين دارم

كبوتر خانه‌اى كردم كبوترهاى جانها را * بپر اى مرغ جان من كه صد برج حصين دارم