زندگانى مولانا ( فارسى ) — الصفحة ٩٧

ابيات ولدنامه

كه همه جمع قصد آن دارند * كه فلان را زنند و آزارند

بعد زجرش كشند از سر كين * زير خاكش نهان كنند و دفين

پس رسيد اين بشه صلاح الدّين * نور چشم و چراغ هر ره‌بين

خوش بخنديد و گفت آن كوران * كه ز گمراهيند بىايمان

نيستند اين‌قدر ز حق آگاه * كه بجز ز امر او نجنبد كاه

مىبرنجند از اينكه مولانا * كرد مخصوصم از همه تنها

خود ندانسته اينكه آينه‌ام * نيست نقشى مرا معاينه‌ام

در من او روى خويش مىبيند * خويشتن را چگونه نگزيند

عاشق او بر جمال خوب خود است * برد گر كس گمان مبر كه بد است

مشفقم من بر آن همه چو پدر * خواسته از خدا و پيغمبر

كه رهند از بلاى نفس عدو * كارهاشان چو زر شود نيكو

خشمگين شد از آن گروه لئيم * گشت واقف ز راز شيخ عليم

هر دو باهم ز قوم گرديدند * صحبت جمله را چو گرديدند

ره ندادند ديگر ايشان را * آن لئيمان كور و بىجان را

مدتى چون بر اين حديث گذشت * همه را خشك گشت روضه و كشت

مدد از حق به دو بريده شد آن * لاجرم برنرست در بستان

روزها شيخ را نمىديدند * همه شب خواب بد همىديدند

آخر كار جمله دانستند * همچو ماتم‌زده بهم شستند

گفته باهم اگر چنين ماند * چه شود حال ما خدا داند

همه جمع آمدند بر در او * مىنهادند بر زمين سر و رو

گفته از صدق ما غلامانيم * شاه خود را بعشق جويانيم

لابه‌ها كرده زين نسق شب و روز * با دو چشم پرآب از سر سوز

چون شنيدند هر دو زارى را * ساز كردند چنگ يارى را

در گشادند و راهشان دادند * قفل‌هاى ببسته بگشادند

توبه‌هاشان قبول شد آن دم * شاد گشتند و رفت از دل غم

علاوه بر روايت ولدنامه و مناقب العارفين از آثار خود مولانا نيز استنباط