زندگانى مولانا ( فارسى ) — الصفحة ٩٦

ابيات ولدنامه

گفته باهم كزان يكى رستيم * چون نگه مىكنيم در شستيم

اينكه آمد ز اولين بتر است * اولين نور بود و اين شرر است

داشت او هم بيان و هم تقرير * فضل و علم و عبارت و تحرير

بيش از اين خود نبود كان شه ما * بود ازو بيشتر بعلم و صفا

حيف مىآمد و غبين كه چرا * جويد آن شيخ بيش كمتر را

كاش كان اولين بودى باز * شيخ ما را رفيق و هم دمساز

نبد از قونيه بد از تبريز * بود جان‌پرور و نبد خون‌ريز

همه اين مرد را همىدانيم * همه همشهرئيم و هم خانيم

خرد در پيش ما بزرگ شد است * او همانست اگر سترگ شد است

نه ورا خط و علم و نه گفتار * بر ما خود نداشت او مقدار

عامى محض و ساده و نادان * پيش او نيك و بد بده يكسان

دائما در دكان بدى زركوب * همه همسايگان ازو در كوب

نتواند درست فاتحه خواند * گر كند زو كسى سؤالى ماند

كاى عجب از چه روى مولانا * كه نيامد چو او كسى دانا

روز و شب مىكند سجود او را * بر فزونان دين فزود او را

هرچه دارد همه دهد با او * از زر و سيم و جامه‌هاى نكو

پيش از اين جاش بود صف نعال * فخر كردى ز ما ميان رجال

چون شود اينكه ماورا اكنون * شيخ خوانيم يا ز شيخ افزون

زين نمط فحشهاى زشت و درشت * گاه گفته به روش و گه پس پشت

جمله را رأى اين‌چنين افتاد * كه چو ز اسب مراد زين افتاد

سر ببازيم زنده‌اش نهليم * چون ازو جان فكار و خسته‌دليم

همه گشتند جمع در جائى * كه جز اين نيستمان گزين رائى

كه ورا از ميانه برگيريم * عشق آن شاه را ز سر گيريم

همه سوگندها بخورده كزين * هركه گردد يقين بود بىدين

يك مريدى برسم طنازى * شد از ايشان و كرد غمازى

او همان لحظه نزد مولانا * آمد و گفت آن حكايت را