چهارده رساله فارسى ( فارسى ) — الصفحة ٢٥

4 - تحفه علائيه

را از اين رساله بيابد درصورتىكه مؤلف به طريق صواب از منابع خاص هريك نقل نموده باشد .

مذكور افتاد كه در اين مدرج شش باب عنوان شده است بدين ترتيب :

1 - در بيان اقسام طهارت .

2 - در بيان نماز .

3 - در بيان زكات .

4 - در بيان روزه .

5 - در بيان حج .

6 - در بيان حكمت اركان و شرائط و ساير اوضاع و احوال كه در اين اعمال مذكوره مندرج است .

چون ممدوح مؤلف كه در صدر ديباچه از او ياد كرده به مذهب امام حنبل گرايش داشته لذا مؤلف روى سخن بدان صوب نموده ، بيشتر اقوال را متفرع بر نظر او كرده است و ليكن در باب ششم وجه كلام بر مبانى اصول مذهب شافعى كه مختار مؤلف و اجدادش مىباشد نهاده شده است و از روى قواعد حكمت و عرفان و علم حروف تحقيق معنى عبادت آمده و در آن سخن به يگانگى خدا كه در عبارت نفى و اثبات ( لا إله الا اللّه ) مىباشد رسيده و بر اين دقايقى كه مذكور مىگردد توجيه يافته است :

1 - واحد و چگونگى وضع آن و اينكه برخى آن را لفظ مشترك و گروهى لفظ مشكك مىدانند .

2 - يگانگى حضرت عزت با واحد عددى كه به فهم عموم تبادر مىنمايد فاصله بسيار دارد .

3 - وحدت حقيقى را جز به عبارت نفى و اثبات نمىتوان بيان نمود و لذا قانون حكمت و عقل چنين اقتضا دارد كه با همان عبارت نفى و اثبات دعوت