چهارده رساله فارسى ( فارسى ) — الصفحة ١٢٣
4 تحفهء علائيه
سوادى ديد و دل دادش گواهى * كه خواهد ديد از آنجا روشنائى
خطى عنبرين خال و مشكين رقم * مركب شده مشك و گوهر بهم
نوشته حروفش به سوداى دل * شكنهاى خطش همه جاى دل
ز بويش همه بوى جان يافتم * دواى دل و جان در آن يافتم
چو آورد قاصد روانى به من * تو گوئى رسانيد جانى به من
مستقبلان مدارك به تقديم وظايف تعظيم و استفسار پيش آمدند . روشن گشت كه منشيان براعت شعار كه ملازم آستان خسرو روزگاراند به حكم گفتهء :
سليمان ذو ملك تفقد هدهدا * و ان اخس الطائرات الهدائد
هدهدآسا اين فقير را چشم التفات ملحوظ گردانيده‌اند . اعنى منشيان بارگاه گيتى پناه پادشاه كامكار ، مستخدم سلاطين رفيع مقدار ، بانى مبانى جهانبانى ، نگين خاتم دولت و صاحبقرانى ، قهرمان ممالك مردى و مردمى ، واضع قوانين دادگسترى ، مزين افسر و كلاه جمشيد و كسرى ، ناسخ مآثر معن و يحيى .
بلند حمت بسيار دان خوش‌گفتار * جهانگشاى ممالك‌ستان گيتىدار
درشت باطشهء نرم‌خوى سخت كمان * گران عطاى سبك حملهء لطيف آثار
علاء الحق و الدولة و الدنيا و الدين - بلغه اللّه تعالى فى السلطنة ، الرتبة العليا و حرس جمال اقباله عن اصابة عين الكمال ، ببركة اسمائه الحسنى - .
فى القصه آن صحيفهء سعادت و اقبال را بعد از تمهيد مراسم تعظيم و استقبال .
بر فرق نهاد و بر دو ديده * بلكش زد و ديده فرق ننهاد
چون به سرانگشت ادب عنوان آن را گشود ، طغراى سعادت و كامرانى و منشور ميسور آمال و امانى ، يافت . هر حرفى ظرفى از طرف عاطفت و دلجويى و هر كلمه‌اى بابى از غرف عنايت و تربيت ، سواد سطورش از ظلمات خضر