تذكره خواجه محمد بن صديق كججانى ( فارسى ) — الصفحة ٤٠

القول فى سبب تأليف هذه الرّسالة

نباشد از اتّصال با اشياى لطيفه ، و صاحب شهود نور بالفعل نشود تا آلام و كدورات از او مرتفع نشود ، و از حسن و قبح و تزيين و تقويم و اعراض و اعوجاج به كلّى فارغ نشود ، و اگر چه مجموع مكروهات گرد او درآمده باشند كه او قطعا متغيّر و متأثّر نشود ، زيرا كه نور شهود متّصل مىشود به محبوبى كه در باطن او مكروهات است .

پس صاحب شهود از باطن آن مكروهات به محاسن محبوب خود تنعّم كند و از نقيض آنكه آلام و مكروهات است اعراض نمايد ، و اين نعيمى است ابدى و لذّتى سرمدى ، و اگر پادشاهان مجازى لذّت وصال اين محبوب و مطلوب حقيقى بدانند عمرهاى نازنين خود را در طلب لذّتها ضايع نكنند و راضى باشند كه عيش هزارساله فانى بدهند و نعيم و لذّت يك روزه شهود كلّى كه در او تجلّى ذاتى جمع احدى بوده باشد بستانند .

شعر

اگر لذّت ترك لذّت بدانى * دگر لذّت نفس لذّت نخوانى

ديگر شنيدم كه در آداب سلوك فرمود :

اى مولانا صحبت مصاحبان بد ترك كن و از مجالس و