تذكره خواجه محمد بن صديق كججانى ( فارسى ) — الصفحة ٤

مقدمه

رفت يك روز ابلهى نادان * پيش خواجه محمّد كججان

گفت اى خواجه هرچه هستم من * راست بشنو قبول كن سخنم

خواجه گفتا كه آفتاب گواه * مىنخواهد به روشنى ز افواه !

نور خورشيد خود گواه خود است * هم تو بشنو كه داد را ستد است

بس جواب لطيف روشن داد * دَرَج آن بزرگ عالى باد

همه الفاظ وى از اين‌سان است * همچو خورشيد و مه دُرافشان است

راستى هست معدن دل و جان * همگى خاك توده كججان

مرد توحيد خود نگويد ، من * گرچه باشد چو جرم خور روشن

خواجه محمّد عصّار تبريزى گويد : « 6 »

( 6 ) . صفحه 533 روضات الجنان چاپ تهران با حواشى فاضل محترم سلطان القرّائى .