تاريخ طبرستان ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٢

ذكر حسن بويه با وشمگير و استيلاى آل بويه در طبرستان

كتب ميخوانى و هم مى ندانى * كه با تو مرگ را روزى حسابست

تو طفلى در دبيرستان دنيا * ندانى خود مصادر چند بابست

تو نو با كورهء در باغ ايّام * مقام گل نبينى با گلابست

سوارى تو بر ابلق كى شناسى * و يا تا خود چرا خر در خلا بست

چنين پندارى اى صدر مكرّم * كه دنيا خود لعاب و يا كعابست

غلط ميخوانى ارچه زود دانى * كه او را هم طعان و هم ضرابست

تبختر ميكنى در صرف سيفور * نينديشى كه اصل او لعابست

تفاخر ميكنى در خورد حلوا * نگويى بهترين قيئ ذبابست

تو حرمت جاه دانى لاجرم زين * مرا با تو سخن گفتن عذابست

خورى مال امانت كين طعامست * خورى خون ديانت كين شرابست

نشانى بر در ايوان غلامان * كه خواجه مست و خفته در حجابست

تو ديوى نه سليمان زانكه پيشت * عوض ز الحان داودى ربابست

گرفتم خود همه عالم ترا شد * خرد را آن حباحب يا حبابست

نيم در بند ريش و التفاتت * اگرچه دل ز تو در اضطرابست

نمايم من ترا روزى دو ديگر * كه بُردا بُرد تو نه بر صوابست

دگر تقدير بر تدبير خندد * فكم من حسرة تحت التّرابست

تمّ جلد الاول [ كذا ] من كتاب تواريخ طبرستان حماها اللّه تعالى من بوارق الزّمان و طوارق الحدثان فى اواخر الصّفر ختم بالخير و الظّفر سنة ثمان و سبعين و تسعمايه من هجرة [ كذا ] النّبويّه عليه الصّلوة و التحيّة .