المفردات في غريب القرآن ( مفردات الفاظ قرآن با تفسير لغوى و ادبى قرآن ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٩٧

كون

كردن ، اما تشويقى است بر عدالت‌جوئى و پيروى از حق و عدل در هر چيزى كه در آن داد و ستد يا گرفتن و پرداختن باشد .

و بطور كلى در هر خريد و فروشى كه حق و عدالت بايستى در آن رعايت شود ) . در آيه گفت :

فَأَوْفِ لَنَا الْكَيْلَ - اسرا - 35 ) و فَأَرْسِلْ مَعَنا أَخانا نَكْتَلْ يوسف 63 و كَيْلَ بَعِيرٍ - يوسف 65 ) .

يعنى مقدار بار يك شتر .

كون

كون

: واژه « كَانَ » عبارت از زمان گذشته است و در بسيارى از توصيف‌ها در باره صفات خداوند خبر از معنى ازليت ميدهد مثل :

إِنَّ اللَّهَ كانَ عَلِيماً حَكِيماً - 11 نساء و - كانَ اللَّهُ عَلِيماً حَكِيماً - 17 نساء و صدها آيه ديگر كه از ازلى بودن علم و حكمت و قدرت و رحمت و بخشش حق تعالى خبر ميدهد .

و نيز در آيات :

وَ كانَ اللَّهُ عَلِيماً حَكِيماً - نساء 92 وَ كانَ اللَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيراً - احزاب 27 .

و هر گاه واژه « كان » يعنى بود به صورت ماضى و متعلق به صفت در چيزى كه هنوز وجود دارد به كار رود آگاهى بر اين است كه آن وصف و صفت ملازم آن چيز است و كمتر مىشود كه از او جدا شود مثل كلام خداوند در باره انسان كه ميگويد :

وَ كانَ الْإِنْسانُ كَفُوراً و وَ كانَ الْإِنْسانُ قَتُوراً - اسرا 100