المفردات في غريب القرآن ( مفردات الفاظ قرآن با تفسير لغوى و ادبى قرآن ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٩

كلا

و از پيامبر صلّى اللّه عليه و إله روايت شده است كه :

« نهى عن الْكَالِئِ بالكالئ » .

كَلَأ : گياهان خشك شده‌اى كه براى خوراك ستوران نگهدارى مىشود .

مكان مَكْلَأ و كَالِئ : جائى كه گياه خشكش زياد است .

كلا

كلا

: كِلَا در تثنيه به كار ميرود چنان كه واژه - كل - در جمع ، - كلا - لفظا مفرد و براى چيزى است كه در معنى تثنيه است ، گاهى باعتبار لفظش ، چيزى واحد و مفرد از آن تعبير مىشود . و گاهى نيز باعتبار معناى آن لفظش تثنيه است ، در آيه :

إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ أَحَدُهُما أَوْ كِلاهُما - 23 / اسراء « 1 » .

مونث اين لفظ - كِلْتَا - است و هر وقت واژه - كلا - به اسم ظاهر اضافه شود الف آن به حالت خودش باقى مىماند در حالت نصب يا جر يا رفع ( فتحه ، كسره ، ضمه ) .

و هر گاه به ضمير اضافه شود و در حالت فتحه و كسره الف آن به ( ى ) تبديل مىشود ، مىگويند : رايت كِلَيْهِمَا و مررت بكليهما : [ آن دو را ، ديدم ، و بر آن گذشتم ] . در آيه گفت :

كِلْتَا الْجَنَّتَيْنِ آتَتْ أُكُلَها - 33 / كهف .

و در حالت رفع مىگويند : جاءنى كلاهما : [ هر دو نزد من آمدند ] .

( 1 ) اشاره به حرمت داشتن پدر و مادر است مىگويد : هر گاه يكى از آنها يا هر دوى آنها به سن كهولت و بزرگى برسند حرمتشان بيشتر داريد .