المفردات في غريب القرآن ( مفردات الفاظ قرآن با تفسير لغوى و ادبى قرآن ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٨٩

ولي

ولي

ولي

: وَلَاء ، و تَوَالِي يعنى دوستى و صميميت كه دو معنى از آن‌ها حاصل مىشود و افزون ميگردد تا جائى كه ميان آن معانى چيزى كه از آنها نباشد نيست و اين معنى يعنى دوستى براى نزديكى ، مكانى ، نسبى ، دينى ، بخشش و يارى كردن و اعتقاد و ايمان به كار ميرود .

وِلَايَة - با كسره حرف ( و ) يارى كردن است ولى - وَلَايَة - با فتحه حرف ( و ) سرپرستى است و نيز گفته شده هر دو واژه حقيقتش همان سرپرستى است كه كارى را به عهده بگيرند .

وَلِيّ و مَوْلَى - در آن معنى به كار ميرود كه هر دو در معنى اسم فاعل هستند .

يعنى مُوَالي - أما در معنى مفعول - مُوَالَى - است .

در مورد شخص با ايمان ميگويند - وَلِيُّ اللّهِ - خدا دوست و اين معنى بنام - مَوْلَاهُ - وارد نشده است . ميگويند خداى تعالى وليّ و مولاي مؤمنين است .

در مورد - ولى - آيات زير هست .

اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا - البقره / 257 و إِنَّ وَلِيِّيَ اللَّهُ - الاعراف / 196 و وَ اللَّهُ وَلِيُّ الْمُؤْمِنِينَ - آل عمران / 68 و ذلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ مَوْلَى الَّذِينَ آمَنُوا - محمد / 11 اين آيه و چند آيه بعد واژه دوم در باره خدا يعنى - مولى - به كار رفته .

نِعْمَ الْمَوْلى وَ نِعْمَ النَّصِيرُ - الانفال / 4 و وَ اعْتَصِمُوا بِاللَّهِ هُوَ مَوْلاكُمْ فَنِعْمَ الْمَوْلى - الحج / 78 خداى