المفردات في غريب القرآن ( مفردات الفاظ قرآن با تفسير لغوى و ادبى قرآن ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٨٥

ولد

عصاى من است ، به آن تكيه مىدهم در حديث آمده است كه

« كان يُوكِي بين الصفا و المروة » .

در معنى ، اين حديث گفته‌اند ، معنى ميان دو كوه صفا و مروة در مكه به نوعى راه رفتن تند يا دويدن مىپرداخت ، مثل سقاها كه بعد از پر - شدن مشك تند ميروند در اين مورد ميگويند - أَوْكَيْتُ السّقاءَ و نگويند أَوْكَأْتُ .

ولد

ولد

: وَلَد فرزند و مولود كه براى مفرد و جمع و كوچك و بزرگ هر دو گفته مىشود ، خداى تعالى فرمود :

إِنْ لَمْ يَكُنْ لَها وَلَدٌ - النساء / 176 و أَنَّى يَكُونُ لَهُ وَلَدٌ - انعام / 101 به پسر خوانده و نيز كسى كه خود را به پدر و مادرى نسبت دهد - وَلَد - گويند ، آيه :

أَوْ نَتَّخِذَهُ وَلَداً - القصص / 9 يا اينكه او را به فرزندى مىگيريم .

وَ والِدٍ وَ ما وَلَدَ - البلد / 3 ابو الحسن مىگويد - وَلَد - يعنى ابن و ابنه - پسر و دختر هر دو - وُلْد - هم فرزندان و هم اهل و عيال - وُلِدَ فلانٌ - او به دنيا آمده ، خداى تعالى فرمود :

وَ السَّلامُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُ - مريم / 33 و وَ سَلامٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ - مريم / 15 والد همان اب يا پدر است و - أمّ : وَالِدَة نوعا هر دو را - وَالِدَانِ ميگويند گفت :