المفردات في غريب القرآن ( مفردات الفاظ قرآن با تفسير لغوى و ادبى قرآن ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٦

كفر

زمان وجود و خلقش بر كفر قرار گرفته ناسپاسى در نورديده .

كَفَّار : بليغ‌تر از كفور است براى اينكه گفت :

كُلَّ كَفَّارٍ عَنِيدٍ - 24 / ق ) وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ كُلَّ كَفَّارٍ أَثِيمٍ - 276 / بقره ) إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي مَنْ هُوَ كاذِبٌ كَفَّارٌ - 3 / زمر ) إِلَّا فاجِراً كَفَّاراً - 33 / نوح ) گاهى واژه كفار در مورد - كفور - هم جارى مىشود ، در آيه :

إِنَّ الْإِنْسانَ لَظَلُومٌ كَفَّارٌ - 34 / ابراهيم ) واژه كُفَّار در جمع كافر كه مخالف ايمان است بيشتر استعمال مىشود ، مثل آيات :

أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ - 29 / فتح ) لِيَغِيظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ - 29 / فتح ) و كَفَرَة جمع كافر نعمت است يعنى كسى كه نعمت‌هاى خداوند را كتمان مىكند و مىپوشاند كه بيشترين استعمال را دارد و در آيه :

أُولئِكَ هُمُ الْكَفَرَةُ الْفَجَرَةُ - 42 / عبس ) آيا نمىبينى كه - كفرة - را با صفت - فجرة - وصف كرده است و - فجرة - بيشتر به گروه فساق از مسلمين گفته مىشود و گفت :

جَزاءً لِمَنْ كانَ كُفِرَ - 14 / قمر ) « 1 »

( 1 ) قسمتى از آيه‌اى است مربوط به داستان طوفان نوح كه مىگويد پس از نهصد و پنجاه سال رسالت و تبليغ كه حضرت نوح نمود سخن او را نپذيرفتند و جزاى آن كافران جز طوفان نبود .