المفردات في غريب القرآن ( مفردات الفاظ قرآن با تفسير لغوى و ادبى قرآن ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٧١

وفق

وفض

وفض

: إِيفَاض يعنى سرعت دادن ، اصلش اينست كه شتر مبتلا به بيمارى پوستى به سرعت مىدود جمعش - وِفَاض است در آيه گفت :

كَأَنَّهُمْ إِلى نُصُبٍ يُوفِضُونَ - المعارج / 43 گوئى كه بسوى رنج بيمارى شتاب دارند .

أَوْفَاض - گروهى از مردم شتاب زده ، لقيته على أَوْفَاض - او را شتابان ديدم مفردش - وَفْض است .

وفق

وفق

: يعنى مطابقت و همسانى ميان دو چيز ، فرمود :

جَزاءً وِفاقاً - النباء / 26 پاداشى برابر ، وَافَقْتُ فلاناً و وَافَقْتُ أمراً - با او و آن كار موافقت كردم و مصادف شدم ، اتِّفَاق - مطابقت كار انسان با تقدير و قضا و قدر كه هم در خير و هم در شر به كار مىرود - مىگويند چنين اتفاق افتاد - يا براى او اتفاق چيزى رخ داد و يا اتفاق بدى .

اما تَوْفِيق كه در همان معنى است براى كارهاى خير و نيك به كار ميرود در آيه :

وَ ما تَوْفِيقِي إِلَّا بِاللَّهِ - هود / 88 تِيفَاق و مِيفَاق هر دو معنى زمان رخ دادن حادثه و اتفاق .

أتانا تِيفَاقَ الهلالِ - موقع رؤيت هلال بر ما وارد شد .