المفردات في غريب القرآن ( مفردات الفاظ قرآن با تفسير لغوى و ادبى قرآن ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٧٠
وفر
شاعر مىگويد :
و الشر أخبث ما أَوْعَيْتَ من زاد
- بلندترين چيزى كه از زاد و توشه در دلت نگهداشته‌اى همين است .
فَبَدَأَ بِأَوْعِيَتِهِمْ قَبْلَ وِعاءِ أَخِيهِ ثُمَّ اسْتَخْرَجَها مِنْ وِعاءِ أَخِيهِ - يوسف / 76 و لا وَعْيَ عن كذا - بدون آن نفس و جان چيزى را نگه نمىدارد . ما لي عنه وَعْيٌ - در حفظ و نگهدارى آن ناچارم .
وَعَى الجرح يَعِي وَعْياً - چرك در زخم جمع شده - وَعَى العظمُ - استخوان سخت شد و نيرو گرفت .
وَاعِيَة - فرياد زننده . سمعتُ وَعْيَ القومِ - صداى مردم را شنيدم .
وفر
وفر
: وَفْر يعنى مال كامل و تمام ، وَفَرْتُ كذا - آن را تمام كامل نمودم - فعلش - أَفِرُهُ وَفْراً - و وُفُوراً - و فِرَةً و وَفَّرْتُهُ است كه همگى معنى زيادى و كثرت و فزونى است در آيه گفت :
فَإِنَّ جَهَنَّمَ جَزاؤُكُمْ جَزاءً مَوْفُوراً - الاسراء / 63 وَفَرْتُ عرضَهُ - او را كم و ناقص نساختم ( آبرويش را نبردم و نريختم ) .
أرضٌ في نبتها وَفْرَةٌ - زمينى كه گياهش تمام و كامل است .
ذا وَفَارَةٍ - او در عقل و جوانمردى تمام و كامل است ، وَافِر - نوعى از شعر است « 1 » .
( 1 ) وافر كه بمعنى تمام و كمال است يكى از بحور علم عروض است كه وزن آن شش بار - مفاعلين است كه ابياتش طولانىترين ابيات شعريست .