المفردات في غريب القرآن ( مفردات الفاظ قرآن با تفسير لغوى و ادبى قرآن ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٥

كفر

پس اينكه گفت : إِنَّ الْإِنْسانَ لَكَفُورٌ مُبِينٌ - 15 / زخرف ) هشدارى است بر آن چيزى كه از كفران نعمت بر انسان احاطه دارد و كمتر به اداى شكر قيام مىكند و بر اين اساس آيه : قُتِلَ الْإِنْسانُ ما أَكْفَرَهُ - 17 / عبس ) است و از آن جهت گفت :

وَ قَلِيلٌ مِنْ عِبادِيَ الشَّكُورُ - 13 / سبأ ) آيه : إِنَّا هَدَيْناهُ السَّبِيلَ إِمَّا شاكِراً وَ إِمَّا كَفُوراً - 3 / انسان ) خود گواه و هشدارى است بر اينكه دو راه شكر و كفر را بر انسان شناسانده چنان كه گفت :

وَ هَدَيْناهُ النَّجْدَيْنِ - 10 / بلد ) پس رهروانى در راه شكر هستند و رهروانى در راه ناسپاسى و كفر ، و گفت :

كانَ الشَّيْطانُ لِرَبِّهِ كَفُوراً - 27 / اسراء ) كه از كفر و ناسپاسى است و با واژه ( كان ) تنبه ميدهد به اين كه شيطان از

2 - خود را و رأى خود را از دين و آئين الهى برتر ندانستن . 3 - پيامبر خداى را با غرور و بىتوجهى به زبان نياوردن . 4 - خوددارى و پايدارى در امور نفسانى و هوسها داشتن . 5 - اهل تحقيق و گزينش بودن و به هر خبرى و شايعه‌اى گوش ندادن . 6 - به ايمان عشق ورزيدن و آن را در دل خويش آراسته داشتن . 7 - كفر و فسق و گناه را زشت و ناروا داشتن . كه در پايان ميفرمايد - رشد يابندگان در امور فوق كسانى هستند كه مشمول فضل و نعمت حقند - فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَ نِعْمَةً وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ .