المفردات في غريب القرآن ( مفردات الفاظ قرآن با تفسير لغوى و ادبى قرآن ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٣

كفر

وَ لا تَكُونُوا أَوَّلَ كافِرٍ بِهِ - 55 / نور ) يعنى از پيشوايان كفر نباشيد كه به شما اقتدا كنند .

و آيه :

وَ مَنْ كَفَرَ بَعْدَ ذلِكَ فَأُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ - 55 / نور ) در اين آيه مقصود از كافر كسى است كه حق را مىپوشاند و لذا او را فاسق قرار داد و معلوم است كه كفر مطلق فراگيرتر و اعم از فسق است يعنى كسى كه حق خداوند را انكار كند با ستمكاريش از امر پروردگار خويش فسق ورزيده و نافرمانى كرده ، و لذا چون زير ساز هر فعل و كردار پسنديده‌اى را از ايمان قرار داده پس هر فعل و كردار ناپسند و مذمومى هم بر كفر قرار داد در مورد سحر و افسون گفت :

وَ ما كَفَرَ سُلَيْمانُ وَ لكِنَّ الشَّياطِينَ كَفَرُوا يُعَلِّمُونَ النَّاسَ السِّحْرَ - 102 / بقره ) و در مورد ربا خواران گفت :

الَّذِينَ يَأْكُلُونَ الرِّبا . . . كُلَّ كَفَّارٍ أَثِيمٍ - 276 / بقره ) ( يعنى بشدت كافر و گناهكارند ) .

و آيه :

وَ لِلَّهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ وَ مَنْ كَفَرَ فَإِنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ عَنِ الْعالَمِينَ - 97 / آل عمران ) كَفُور : كسى است كه در كفران از نعمت‌ها زياده رو و مبالغه كننده است ، در آيات :