المفردات في غريب القرآن ( مفردات الفاظ قرآن با تفسير لغوى و ادبى قرآن ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢

كفر

يعنى قصد كفران نعمت من كردى .

لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ وَ لَئِنْ كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذابِي لَشَدِيدٌ 7 / ابراهيم ) ( شكر نعمتت ، نعمتت افزون كند - كفر ، نعمت از كفت بيرون كند ) .

و چون كفران اقتضاى انكار نعمت دارد لذا در مورد - جحود - يعنى مطلق انكار هم به كار ميرود . و گفت :

وَ لا تَكُونُوا أَوَّلَ كافِرٍ بِهِ 418 / بقره ) يعنى انكار كننده و پوشاننده آن نباشيد .

واژه كافر بطور عموم در مورد كسى كه وحدانيّت و يگانگى خداوند يا نبوت و دين و يا هر سه را انكار مىكند متعارف و معمول است و بيشتر به كسى كافر مىگويند كه در شريعت و دين اخلال كند و آنچه را كه لازمه شكر بر خداوند است ترك نمايد .

در آيه گفت : مَنْ كَفَرَ فَعَلَيْهِ كُفْرُهُ - 44 / روم : آيهء مقابل آن : وَ مَنْ عَمِلَ صالِحاً فَلِأَنْفُسِهِمْ يَمْهَدُونَ - 44 / روم « 1 » است .

گفت :

وَ أَكْثَرُهُمُ الْكافِرُونَ - 41 / بقره )

بودى ترا پيش خود پرورش داديم و ساليان عمرت را ميان ما گذراندى ؟ و آن كارها كه انجام دادى كردى و از ناسپاسان بودى مىگفت آن كارها را زمانى كردم كه گمراه بودم وَ أَنَا مِنَ الضَّالِّينَ - 19 شعراء ) يعنى : و از راه بيرون بودم . ( 1 ) يعنى كسى كه ناسپاسى نمود و كفر پيشه كرد كفرش عليه خود اوست كسانى كه كار شايسته كرده‌اند براى خودشان آن را فراهم نموده‌اند .