المفردات في غريب القرآن ( مفردات الفاظ قرآن با تفسير لغوى و ادبى قرآن ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٣٢

ودد

مثل آيه : وَ هُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ - البروج / 14 و إِنَّ رَبِّي رَحِيمٌ وَدُودٌ - هود / 90 پس ودود در بر گيرنده و متضمّن مفهومى است كه در آيه زير به آن اشاره دارد كه :

فَسَوْفَ يَأْتِي اللَّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ - المائده / 54 كه معنى محبت خداى تعالى نسبت به بندگانش قبلا گفتيم و همچنين معنى محبت ما نسبت به او ، بعضى از دانشمندان گفته‌اند معنى مَوَدَّة و محبت او نسبت بندگانش همان توجه و مراعاتيست كه نسبت بايشان دارد روايت شده است كه

« إن اللّه تعالى قال لموسى ، أنا لا أغفل عن الصغير لصغره و لا عن الكبير لكبره و أنا الوَدُودُ الشكور » .

( يعنى اى موسى از حالات بندگان و هر چيزى كه كوچك باشد بخاطر كوچكيش و بزرگ باشد بخاطر بزرگيش غافل نيستم زيرا با محبت و شكور هستم ) .

اين حديث همان معنى آيه :

سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا - مريم / 96 است و همين طور آيه :

فَسَوْفَ يَأْتِي اللَّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ - المائده / 54 در مورد معنى دوم - ود - كه همان تمنا و آرزو است آيه :

وَدَّتْ طائِفَةٌ مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ لَوْ يُضِلُّونَكُمْ - آل عمران / 69 و رُبَما يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ كانُوا مُسْلِمِينَ - الحجر / 2 و وَدُّوا ما عَنِتُّمْ - آل عمران / 118 و وَدَّ كَثِيرٌ مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ - البقره / 109