المفردات في غريب القرآن ( مفردات الفاظ قرآن با تفسير لغوى و ادبى قرآن ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٠٨

نور

با واژه - نور - نام ميبرد در آيه :

اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ - النور / 35 كه براى مبالغه كارش به چنين نامى ذكر مىشود .

نَار - يعنى آتش به اين جهت است كه شعله‌اش با حس مشهود است و ديده مىشود .

أَ فَرَأَيْتُمُ النَّارَ الَّتِي تُورُونَ - الواقعه / 71 و مَثَلُهُمْ كَمَثَلِ الَّذِي اسْتَوْقَدَ ناراً - البقره / 17 و براى مجرد حرارت و آتش دوزخ آيه :

النَّارُ وَعَدَهَا اللَّهُ الَّذِينَ كَفَرُوا - الحج / 72 و وَقُودُهَا النَّاسُ وَ الْحِجارَةُ - البقره / 24 و نارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ - الهمزه / 6 و همين مفهوم در جاهاى ديگر قرآن ذكر شده و براى آتش جنگ آيه :

أَوْقَدُوا ناراً لِلْحَرْبِ - المائده / 64 يعنى اين چنين آتش جنگ را بر افروختند .

گروهى از دانشمندان گفته‌اند - نَار و نُور - از يك اصل و ريشه واحد هستند و در بيشتر موارد بجاى هم به كار ميروند و استعمال ميشوند اما نار يا آتش چيزيست كه در دنيا به كار نيرو گرفتن از آن مصرف مىشود و نور متاعى است براى آنها در آخرت بنابراين نور براى اقتباس از يكديگر در آخرت به كار رفته است . آيه :

نَقْتَبِسْ مِنْ نُورِكُمْ - الحديد / 13 تَنَوَّرْتُ ناراً أبصرتها - آتشى افروختم كه با آن به بينم .