المفردات في غريب القرآن ( مفردات الفاظ قرآن با تفسير لغوى و ادبى قرآن ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٩٧

نكر

و فَأَيَّ آياتِ اللَّهِ تُنْكِرُونَ - الغافر / 81 مُنْكَر - هر كاريست كه عقل‌ها و خردهاى صحيح زشتى آن را حكم مىكند يا اينكه عقل‌ها در زشتى و خوبى آن كار سكوت ميكنند سپس دين و شريعت بدى و زشتى آن را بيان مىكند . در اين معنى آيه .

الْآمِرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّاهُونَ عَنِ الْمُنْكَرِ - التوبة / 112 و وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ - آل عمران / 114 و وَ تَأْتُونَ فِي نادِيكُمُ الْمُنْكَرَ - العنكبوت / 29 تَنْكِير انكار كردن چيزى از جهت معنى و قرار دادن آن چيز مثل ناشناخته است .

نَكِّرُوا لَها عَرْشَها - النمل / 41 اما شناختن و عرفان به چيزى آن را روشن و شناخته شده قرار ميدهد ، به كار بردن آن در سخن علماى نحو اينست كه اسم در قالب و صيغه مخصوص آن قرار گيرد . پس نكرت على فلان و انكرت زيانيست كه عملا او را رد و انكار كنم در آيه فرمود :

فَكَيْفَ كانَ نَكِيرِ - يعنى انكار من . نُكْر - زيركى و كار سخت و دشوارى كه شناخته نشده است مصدرش - نَكَرَ نَكَارَةً - است گفت :

يَوْمَ يَدْعُ الدَّاعِ إِلى شَيْءٍ نُكُرٍ - القمر / 6 در حديث آمده است كه

« إذا وضع الميت في القبر أتاه ملكان مُنْكَرٌ و نَكِيرٌ » .

مُنَاكَرَةُ - براى جنگ و محاربه به صورت استعاره به كار ميرود .