المفردات في غريب القرآن ( مفردات الفاظ قرآن با تفسير لغوى و ادبى قرآن ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٩٥

نكح

و إِذا هُمْ يَنْكُثُونَ - الاعراف / 135 نِكْث مثل نِقْض است و نَكِيثَة مانند نقيضة است يعنى هر راه و روشى كه مردم در آن شكسته شوند ، و به زحمت بيفتند . شاعر ميگويد :

متى يك امر للنكيثة اشهد

- وقتى كه كارى مانند راه سخت و پر پيچ و خم است .

نكح

نكح

: اصل نِكَاح براى پيمان بستن و عقد است سپس براى هم بسترى استعاره شده است و محال و ناممكن است كه معنى جماع و هم بسترى براى اصل معنى آن وضع شده باشد و سپس براى معنى - عقد - استعاره شود . زيرا اسم‌هائيكه بمعنى همبسترى و جماع است تماما بطور كنايه است بخاطر قباحت ذكر و ياد آن امر مثل زشتى معنى - تعاطيه - و محال است كسى كه قصد ناروا و فحشاء نداشته باشد واژه نكاح را به معنى جماع يعنى اسمى را كه زشت ميشمارند براى اسمى كه نيكويش ميدانند استعاره كنند . خداى تعالى فرمود :

وَ أَنْكِحُوا الْأَيامى - النور / 32 و إِذا نَكَحْتُمُ الْمُؤْمِناتِ . . . فَانْكِحُوهُنَّ بِإِذْنِ أَهْلِهِنَّ - الاحزاب / 49 و آيات متعدد ديگر در اين معنى يعنى عقد و پيمان همسرى « 1 » .

( 1 ) خوشبختانه در زبان فارسى ما اين واژه قرآنى به همان معنى وضعى و اصلى خود يعنى پيمان همسرى بستن شناخته شده و به كار ميرود ، راغب اصفهانى ( رحمه اللّه ) هم كه ايرانى است و حيا و شرم ملت ما را درك كرده چنان نظرى را محال ميشمارد .