المفردات في غريب القرآن ( مفردات الفاظ قرآن با تفسير لغوى و ادبى قرآن ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٨٤

نفش

گشايش در كارها و فرج نيز - نَفَس - گفته مىشود ، از پيامبر صلّى اللّه عليه و إله روايت شده كه فرمود :

« إني لأجد نَفَسَ ربكم من قِبَلِ اليمنِ » .

كه ( گفته‌اند با ولادت أويس قرني مقارن است ) و يا در مورد انصار است .

و نيز فرموده است

« لا تسبوا الريح فإنّها من نَفَسِ الرّحمن » .

بادها نفس رحمانيست آن را ناسزا نگوئيد زيرا بعضى از بادها رحمت الهى است و غم و اندوه را بر طرف مىكند .

در مثل ميگويند - اللهم نَفِّسْ عني - يعنى خداوندا برايم گشايشى فرما .

تَنَفُّس باد وزش پاك و صاف آن است شاعر ميگويد :

فإن الصبا ريح إذا ما تَنَفَّسَتْ * على نَفْسِ محزونٍ تجلت همومها

يعنى اگر باد صبحگاهى بوزد بر هر كه وزيد از جان اندوهبارش غم و غصه دور مىشود .

نِفَاس [ يعني ولادت زنان ميگويى : هِيَ ] نُفَسَاءُ [ جمعش نُفَاس ] است همان ولادت زنان است كه كودكى ميزايند و آن را مَنْفُوس گويند .

تَنَفُّسُ النهارِ - يعنى گسترش روشنائى روز در آيه گفت :

وَ الصُّبْحِ إِذا تَنَفَّسَ - التكوير / 18 بامداد و صبحگاهان آنگاه كه فراگير مىشود .

نَفِسْتُ بكذا - به آن چيز بخل ورزيدم ، شيءٌ نَفِيسٌ و مَنْفُوسٌ بِهِ و مُنْفِسٌ - هر چيز با ارزش .

نفش

نفش

: نَفْش بمعنى پراكنده شدن پشم است .

كَالْعِهْنِ الْمَنْفُوشِ - القارعة / 5