المفردات في غريب القرآن ( مفردات الفاظ قرآن با تفسير لغوى و ادبى قرآن ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٧٨

نفر

( يعنى انسانها مىتوانند با قدرت علمى از جو زمين بگذرند و به آسمانها نفوذ كنند ) .

نَفَّذْتُ الأمرَ تَنْفِيذاً - كار را به انجام رسانيد . و سپاهيان در جنگشان ، در حديثى هست كه

« نَفِّذُوا جيشَ أسامةَ » « 1 » .

- مَنْفَذ - راه نفوذ و عبور .

نفر

نفر

: نَفْر بر وزن ( شَهْر ) دور شدن از چيزى و شتافتن بسوى چيزى مثل واژه - فزع - يعنى دور شدن با ناآرامى و پناه بردن به چيزى . مصدر ديگر آن - نُفُور - است در آيه گفت :

ما زادَهُمْ إِلَّا نُفُوراً - الفاطر « 2 » و وَ ما يَزِيدُهُمْ إِلَّا نُفُوراً - الاسراء / 41 « 3 » نَفَرَ إلى الحرب يَنْفُرُ و يَنْفِرُ نَفْراً - بسوى جنگ روى آورد و - يومُ النَّفْرِ .

روز نبرد . در آيه گفت :

( 1 ) دستور پيامبر اكرم عليه السّلام به اصحاب و ياران خويش است در تجهيز آخرين نبرد كه فرمانروايش - اسامة بن زيد - همان جوان نيرومند و مورد توجه پيامبر است كه بعضى از معمرين ناگوارشان بود ، لذا پيامبر فرمود در سپاه اسامه وارد شويد و سرپيچى نكنيد و آن را به انجام رسانيد . ( 2 و 3 ) اشاره به دور شدن مشركان از حقيقت و دين است كه ميگفتند اگر پيامبرى از سوى خدا مبعوث شود ما بهتر از يهود و نصارى ايمان ميآوريم ولى بعد از بعثت پيامبر چيزى به غير از دور شدن از دين در آنها ايجاد نشد .