المفردات في غريب القرآن ( مفردات الفاظ قرآن با تفسير لغوى و ادبى قرآن ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٧٧

نفذ

نَفْخَةُ الربيعِ - نسيم حيات آفرين باد بهارى كه گياهان را سبز و زنده مىكند ، رجلٌ مَنْفُوخٌ - مرد چاق و فربه .

نفد

نفد

: نَفَاد يعنى فنا و نيستى در آيه گفت :

إِنَّ هذا لَرِزْقُنا ما لَهُ مِنْ نَفادٍ - الصاد / 54 يعنى ( و اين همان رزق ابدى ما براى پارسايان است كه بعد از ذكر شرح حال چند تن از پيامبران كه آنها را - اخيار - نام ميبرد بيان شده است ) . فعل آن - نَفِدَ يَنْفَدُ - است ، گفت :

قُلْ لَوْ كانَ الْبَحْرُ مِداداً لِكَلِماتِ رَبِّي لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَنْ تَنْفَدَ - الكهف / 109 « 1 » ما نَفِدَتْ كَلِماتُ اللَّهِ - لقمان / 27 أَنْفَدُوا - زاد و توشه آنها تمام شد . خصمٌ مُنَافِدٌ - كسى كه در خصومت ميخواهد استدلال طرف را پايان دهد . فعل اين واژه - نَفَدْتُهُ و نَافَدْتُهُ - است .

نفذ

نفذ

: نَفَذَ السهمُ - تير از هدف گذشت ، نفذ المثقب - مته از تخته گذشت و آن را سوراخ كرد .

نَفَذَ فلانٌ في الأمر - حكم و فرمان را جارى كرد ، مصدرش - نَفَاذ و نُفُوذ - است . در آيه گفت :

إِنِ اسْتَطَعْتُمْ أَنْ تَنْفُذُوا مِنْ أَقْطارِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ فَانْفُذُوا لا تَنْفُذُونَ إِلَّا بِسُلْطانٍ - الرحمن / 33

( 1 ) بگفته سعدى - كتاب وصف تو را آب بحر كافى نيست * - كه تر كنند سر انگشت و صفحه بشمارند :