المفردات في غريب القرآن ( مفردات الفاظ قرآن با تفسير لغوى و ادبى قرآن ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٤٧

نصر

و نصرت بنده به خداوند ، عبارت است از يارى به بندگان خدا و قيام به حفظ حدود احكام خداوند ، و پاسدارى و رعايت ، پيمان خداى ، فرمانبردارى از احكام

حيات است كه در پهنه آفرينش فراگير است و تمام نظم و گردش عوامل حياتى بسوى هدف حيات در كارند و از نعمت‌هاى بيكرانش برخوردار ، رساننده روزى مار و مور اگر چند بىدست و پايند و زور - با ايجاد و زايش آغاز و با تائيدات و سنت‌هاى ابدى ازلى او رويش و فرسايش دنبال مىشود ، اما نصرت و يارى تشريعى و ارادى او نسبت به انسان و تكامل او از بعثت پيامبران و تائيد آنان آغاز و تا بىنهايت و حضور در حضرت الهيت ادامه دارد . بگفته جلال الدين مولوى : جمله ذرات زمين و آسمان * لشگر حقند گاه امتحان باد را ديدى كه با عادان چه كرد * آب را ديدى كه در طوفان چه كرد ؟ آنچه بر فرعون زد آن بحركين * و آنچه با قارون نمودست اين زمين و آنچه آن با بيل با آن پيل كرد * و آنچه پشه كله نمرود خورد و آنكه سنگ انداخت داودى بدست * گشت ششصد پاره و لشگر شكست سنگ ميباريد بر اعداى لوط * تا كه در آب سيه خوردند غوط گر بگويم از جمادات جهان * عاقلانه يارى پيغمبران مثنوى چندان شود كه چهل شتر * گر كشد عاجز شود از بار بر بنابراين پنج شرطى كه مقدمه يارى خداوند و يافتن استقامت و نداشتن خوف و حزن و مژده و بشارت بهشت و رضوان خداست در واقع مستجاب شدن دعاى انسانها در رسيدن به يارى و نصرت خداوند است مفاهيمى است كه از مجموعه آيات قرآنى در اين مورد بدست ميآيد و همان : 1 - به يارى بندگان خداوند برخاستن 2 - قيام به حفظ حدود احكام او .