المفردات في غريب القرآن ( مفردات الفاظ قرآن با تفسير لغوى و ادبى قرآن ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٣٣

نشر

از مرگش اطلاع نداشت تا اينكه موريانه‌ها عصاى او را از پائين خوردند و او به زمين افتاد ) .

نَسَأَتِ الابلُ - يك يا دو روز تشنگىشان به تأخير افتاد . شاعر ميگويد :

و عنس كالواح الاران نساتها * اذا قيل للمشبوبتين هما هما « 1 »

نَسُوءُ - شيرى كه خورده نشده و ترش شده است كه با افزودن آب قابل نوشيدن شود .

نشر

نشر

: نَشْر اين واژه براى - لباس - نامه - ابر - نعمت و سخن به كار ميرود يعنى گسترده شدن و باز نمودن و بسط دادن آنها . در آيه گفت :

وَ إِذَا الصُّحُفُ نُشِرَتْ - التكوير / 10 « 2 » زمانى كه نامه‌ها باز و گسترده شد و آيه :

وَ هُوَ الَّذِي يُرْسِلُ الرِّياحَ بُشْراً بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ . . . وَ يَنْشُرُ رَحْمَتَهُ -

( 1 ) تا سحرگاهان كه دو ستاره شعرى ظاهر شدند كنيزك را كه پاهايش مانند چوبهاى خشك بود ميبردم . ( 2 ) يكى از رويدادهاى شگفت قيامت است كه آغازش چنين است - إِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْ وَ إِذَا النُّجُومُ انْكَدَرَتْ . . . كه از دوازده حادثه طبيعى بسيار عجيب و حيرت آفرين نام ميبرد تا گواه بر اين باشد كه جان آدمى آنچه را در دنيا انجام داده و در نامه روشنگر كردارش مىبيند مىداند كه همه چيز را خود آماده و حاضر كرده است . از دست ديگرى چه شكايت كند كسى * سيلى به دست خويش زده بر قفاى خويش .