المفردات في غريب القرآن ( مفردات الفاظ قرآن با تفسير لغوى و ادبى قرآن ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٧٧

نبذ

كردن فعل - تنبت - زيرا - نبت - در تقدير آن - تنبت حاملة الدهن - معنى مىشود يعنى در حالت رشد گياه زيتون روغن توليد مىكند و روغن در آن بالقوه وجود دارد .

نَابِتَةُ شرّ - شرانگيز . و نبتت فيهم نابتة - يعنى كودكانى در ميانشان بزرگ مىشود .

نبذ

نبذ

: نَبْذ دور افكندن چيزى كه مورد توجّه نيست ، مثل دور افكندن كفش كهنه - نَبَذْتُهُ نَبْذَ النَّعْلِ الْخَلِقِ - مثل كفش كهنه دورش انداختم . در آيه گفت :

لَيُنْبَذَنَّ فِي الْحُطَمَةِ همزه / 4 و فَنَبَذُوهُ وَراءَ ظُهُورِهِمْ يعنى براى بىتوجهى به پيمان خداى آن را پشت سر نهادند و توجه نكردند .

و نَبَذَهُ فَرِيقٌ مِنْهُمْ - البقره / 100 كه در باره گروهى از همان بنى اسرائيل در آيه قبل است كه اينان هم بى توجه بودند و به همان خداى زياد توجه نكردند . و گفت :

فَأَخَذْناهُ وَ جُنُودَهُ فَنَبَذْناهُمْ فِي الْيَمِّ - القصص / 40 در مورد غرق شدن فرعون و لشكريان او در درياست .

و فَنَبَذْناهُ بِالْعَراءِ - الصافات / 145 و لَنُبِذَ بِالْعَراءِ - القلم / 49 يونس عليه السّلام را به صحرائى افكنديم . اما آيه :