المفردات في غريب القرآن ( مفردات الفاظ قرآن با تفسير لغوى و ادبى قرآن ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٧٦

نبت

فَأَنْبَتْنا فِيها حَبًّا وَ عِنَباً وَ قَضْباً وَ زَيْتُوناً وَ نَخْلًا وَ حَدائِقَ غُلْباً وَ فاكِهَةً وَ أَبًّا و فَأَنْبَتْنا بِهِ حَدائِقَ ذاتَ بَهْجَةٍ ما كانَ لَكُمْ أَنْ تُنْبِتُوا شَجَرَها - النمل / 60 .

و آيه يُنْبِتُ لَكُمْ بِهِ الزَّرْعَ وَ الزَّيْتُونَ - النحل / 11 و در مورد انسان فرمود :

وَ اللَّهُ أَنْبَتَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ نَباتاً - النور / 17 و خداوند شما را چون گياهان از زمين رويانيد . علماى نحو ميگويند عبارت - نَباتاً - در آيه اخير بجاى - انبات - كه همان مصدر روئيدن است به كار رفته عده ديگر آن را حال معنى كرده‌اند نه مصدر يعنى در حالى كه رشد ميكنيد و روئيده ميشويد ، و در اين باره آگاهى ميدهد به اين كه انسان از جهتى مانند گياهان است زيرا آغاز حياتش و رشد و نشانش از خاك است .

و به اين ترتيب رشد و نمو مىكند هر چند كه با صفتى اضافه بر گياهان وصف مىشود لذا فرمود :

هُوَ الَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ مِنْ نُطْفَةٍ - الغافر / 67 و همين طور گفت :

وَ أَنْبَتَها نَباتاً حَسَناً - آل عمران / 37 اما در آيه :

تَنْبُتُ بِالدُّهْنِ - المؤمنون / 20 در اينجا حرف - ب - بر سر دهن - براى وصف حال است نه براى متعدى