المفردات في غريب القرآن ( مفردات الفاظ قرآن با تفسير لغوى و ادبى قرآن ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٥٧

منن

و وَ مَنْ يَقْنُتْ مِنْكُنَّ لِلَّهِ - احزاب / 31 .

مِنْ براى ابتداى مقصود و آغاز و حد هر پايانى و هم براى جدا كردن ( تبعيضيه ) و توجيه و بيان چيزى به كار ميرود و همچنين براى تعيين حد جنس در حالت نفى با استفهام . مثل آيه :

فَما مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ - الحاقه / 47 و نيز براى بدل مثل ، اين را از آن بگير يعنى عوضش كن گفت :

إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِي بِوادٍ - ابراهيم / 37 كسى كه حرف - من - را من تبعيضيه بداند معنى آيه اينست كه حضرت ابراهيم بعضى از افراد خانواده‌اش را در آن بيابان سكونت داده . و آيه :

مِنَ السَّماءِ مِنْ جِبالٍ فِيها مِنْ بَرَدٍ - النور / 43 تقديرش اينست كه كوههائى از برف از آسمان نزول داده است . پس - من اول ظرف است و من دوم مفعول و من سوم در اين آيه براى بيان و توجيه جنس كوههاست مثل اينكه ميگوئى - عنده جبال من مال - كوهى از مال و ثروت دارد و گفته‌اند احتمال دارد - من دوّم هم يعنى - من حبال بخاطر ظرف بودن تقديرا منصوب شده است براى اينكه از آسمان نزول كرده است و مِنْ جِبالٍ - منصوب باشد براى اين كه مفعول به است كه واژه حال براى كوه برف از نظر عظمت و زيادى است كه از آسمان مىبارد و نازل مىشود و آيه :

فَكُلُوا مِمَّا أَمْسَكْنَ عَلَيْكُمْ - المائده / 4