المفردات في غريب القرآن ( مفردات الفاظ قرآن با تفسير لغوى و ادبى قرآن ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢

كسب

يعنى : [ براى خود و ديگران و يا فقط براى خود نان پخت و گوشت بريان كرد و غذا پخت - اختباز ، و اشتوى يعنى فقط براى خود پخت و بريان كرد ] ، در آيه گفت :

أَنْفِقُوا مِنْ طَيِّباتِ ما كَسَبْتُمْ ( 267 / بقره ) از پيامبر صلّى اللّه عليه و إله روايت شده است كه از ايشان سؤال شد :

« اىّ الكسب أطيب ؟ قال : عمل الرّجل بيده » و قال : « إنّ أطيب ما يأكل الرجل من كسبه و إنّ ولده من كسبه » .

[ از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله سؤال شد كدام كسب پاكتر است ؟ فرمود : كسبى كه از كار انسان و با دست خويش باشد و گفت : پاكيزه‌ترين چيزى كه انسان مىخورد همان است كه از كسب و دسترنج خويش حاصل مىكند و فرزندش هم از كسب اوست ] در آيهء :

لا يَقْدِرُونَ عَلى شَيْءٍ مِمَّا كَسَبُوا ( 264 / بقره ) تحقيقا واژه كسب در قرآن در مورد كارهاى خوب و بد يا شايسته و ناروا ( صالحات و سيئات ) هر دو وارد شده است :

اول : آنچه را كه در صالحات به كار رفته ، در آيات :

أَوْ كَسَبَتْ فِي إِيمانِها خَيْراً ( 158 / انعام ) وَ مِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا حَسَنَةً ( 201 / بقره ) تا مِمَّا