المفردات في غريب القرآن ( مفردات الفاظ قرآن با تفسير لغوى و ادبى قرآن ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢١
كسب
7 - نظر هفتم از بعض صوفيه است مىگويند : كسى كه با رغبت و ميل تسليم حق مىشود همان كسى است كه پاداش دهنده و عقوبت كننده را مىنگرد نه پاداش و عقاب را ، پس به او تسليم مىشود و كسى كه با اكراه تسليم مىشود همان كسى است كه پاداش و عقوبت را مىبيند پس با بيم و اميد يا رغبت و ترس تسليم حق مىشود و مانند اين آيه و كلام خداست كه گفت :
وَ لِلَّهِ يَسْجُدُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ طَوْعاً وَ كَرْهاً 15 / رعد ) .
كسب
كسب
: الْكَسْب : چيزى است كه انسان مىخواهد و دنبال مىكند تا در آن ، جلب منفعت و تحصيل بهره‌اى نمايد مثل كسب مال .
واژه كسب بيشتر در چيزى است كه انسان گمان مىكند منفعتى را جلب مىكند و سپس مضرّت و زيانى عايدش مىشود .
و نيز - كَسْب - در مورد چيز كه براى خودش و ديگرى ميگيرد گفته مىشود و لذا بيشتر به دو مفعول متعدى مىشود ، مىگويند :
كَسَبْتُ فلاناً كذا : [ آن را براى او گرفتم و كسب كردم .
اكْتِسَاب : جز در مورد چيزى كه براى خودت فايده دارد گفته نميشود ، پس هر اكتسابى كسب است و هر كسبى اكتساب نيست ، مثل :
( خبز و اختبز ) و ( شوى و اشتوى ) و ( طبخ ، اطبخ ) .
گرفته و اين سايه‌ها هستند كه با حركتشان كه محسوس است بايستى انسانهاى مغرور را تازيانه عبرت زنند تا از غفلت و تصور يكنواخت بودن با تو هم خلود در نفسانيات بيرون آيند .