المفردات في غريب القرآن ( مفردات الفاظ قرآن با تفسير لغوى و ادبى قرآن ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٣٨

لعل

كه لعن و دور باش از رحمت خدا بر او باد اگر از دروغگويان باشد ) .

و آيه لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ - مائده / 78 ) و يَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ - بقره 159 ) .

- لُعْنَة - با ضمه حرف ( ل ) كسى است كه هم خود و هم ديگران را زياد نفرين مىكند . الْتَعَنَ فلان - او خودش را لعنت كرد .

تَلَاعُنْ و مُلَاعَنَة در جائى به كار ميرود كه دو نفر هر كدام خودش و دوستش را لعنت كند .

لعل

لعل

: لَعَلَّ اين واژه در معنى چشم داشت اميد ، شايد و انتظار به كار ميرود ، عده‌اى از مفسران ميگويند اين واژه از سوى خداى تعالى بگونه واجب و در بسيارى آيات در معنى - كى - تفسير شده است و نيز گفته‌اند - لعل - در معنى طمع

كه خوشبختانه بعد از انقلاب شكوهمند اسلامى ايران با اين دردهاى خانمانسوز مبارزه مىشود . اما غرب پرستان در هر فرصتى ميخواهند دوباره - آن عوامل شوم را با - دلقك بازيها بنام طنز - ترانه و آوازهاى شهوت انگيز بنام اشعار عرفانى - كف زدن‌ها را بجاى تكبير و درود ، مجددا در ميان كودكان و جوانان و سايرين رواج دهند كه چنين مباد ! زيرا خداوند در آيات فوق ميگويد - خداوند جهان و آسمانها و زمين و هر چه در ميان آنهاست بهبود ، و بازيچه قرار نداده است بلكه به حق و جدى و بر اساس قوانين عمل و عكس العمل آفريده شده است و بگفتهء راغب همه براى هدفى و مقصدى رشد دهنده و درست بوجود آمده .