المفردات في غريب القرآن ( مفردات الفاظ قرآن با تفسير لغوى و ادبى قرآن ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٢

لحد

دوم : صفات خداوند را كه خود در قرآن ذكر كرده است به معانى ديگر تأويل كنيم كه شايسته او نيست و از حقيقت آن در صفات دور است ( مثل تمام تأويلات و تعبيرات ناپارسايان كه به نظر خويش عارفانه وصف ميكنند ) .

- الْتَحَدَ إلى كذا - يعنى به چيزى تمايل پيدا كرد . خداى تعالى فرموده :

وَ لَنْ تَجِدَ مِنْ دُونِهِ مُلْتَحَداً - كهف 27 ) .

در تمام ادعيه معصومان و امامان همين رويه ديده مىشود و نامى از - مى و باده نيست . چنان كه گفت : « اللهم انت اهل الوصف الجميل - لك الحمد يا ذا المن و الجود و العلى - تعاليت يا من تعطى من تشاء و تمنع - . . . چنان كه حكيم سنائى گفت : تو حكيمى تو عزيزى تو كريمى تو رحيمى * تو نماينده فضلى تو سزاوار ثنائى همه عزى و جلالى ، همه علمى و يقينى * همه نورى و سرورى همه جودى و سخائى برى از رنج و گدازى ، برى از درد و نيازى * برى از بيم و اميدى ، برى از چون و چرائى نتوان وصف تو گفتن كه تو در فهم نگنجى * نتوان شبه تو جستن كه تو در وهم نيائى سعدى هم گفت : نه بر اوج ذاتش پرد مرغ وهم * نه بر ذيل وصفش رسد دست فهم محيط است علم ملك بر بسيط * قياس تو بر وى نگردد محيط نه ادراك در كنه ذاتش رسد * نه فكرت به غور صفاتش رسد پس تعالى اللَّه عما يصفون - و لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْءٌ .