المفردات في غريب القرآن ( مفردات الفاظ قرآن با تفسير لغوى و ادبى قرآن ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢١

لحد

الحاد به معنى اول با ايمان منافات دارد و آن را باطل مىكند .

امّا الحاد به معنى دوم ايمان به خداى در انسان ضعيف و سست مىكند و باطلش نمىنمايد . در معنى دوم آيه :

وَ مَنْ يُرِدْ فِيهِ بِإِلْحادٍ بِظُلْمٍ نُذِقْهُ مِنْ عَذابٍ أَلِيمٍ - 25 / حج ) .

( و كسى كه در كعبه و خانه خدا به ديگران با تبعيض و ناروا ظلم و ستم كند پايانى جز عذاب دردناكى ندارد ) .

در آيه الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي أَسْمائِهِ - اعراف 180 ) - الحاد يا عدول از حق در نام‌ها و اسماء خداوند دو گونه است :

اول : خداوند را با صفاتى كه شايسته او نيست بيان كنند « 1 » .

زيرا - احتكار بهر عنوان در اسلام جائز نيست و الحاد است . ( 4 / 236 النهايه ) . ( 1 ) تمام آيه چنين است - وَ لِلَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنى فَادْعُوهُ بِها وَ ذَرُوا الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي أَسْمائِهِ سَيُجْزَوْنَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ - براى خدا نام‌هاى نيكو هست خداى را با آنها بخوانيد و كفر پيشگان و معاندين را به خود واگذاريد كه به زودى به كردار زشت‌شان مجازات خواهند شد . براستى كه اين آيه بازگو كننده روش ناپسند و غير الهى كسانى است كه نه مانند سنائى و سعدى و نه مانند امامان بويژه على عليه السّلام كه سراسر مناجات و سخنانشان همان اسماء و صفات خداوندى است آن عده پرهيزگار واژه‌هاى دور از حقيقتى را مانند ( باده - مى - شراب و دهها عبارات زننده ديگر ) . بجاى اسماء حسناى الهى و صفات او را در اشعارشان به كار برده‌اند و به پندار نابخشودنى خويش از عرفان سخن گفته و عارفانه سروده‌اند - زهى آلودگى و كج انديشى . اين على عليه السّلام است كه در سراسر گفتارش همان اسماء و صفات را به كار برده و .