المفردات في غريب القرآن ( مفردات الفاظ قرآن با تفسير لغوى و ادبى قرآن ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٠٨

لبث

و فَلَبِثْتَ سِنِينَ - 40 / طه « 1 » و همينطور در آيات زير :

كَمْ لَبِثْتُمْ ، قالُوا لَبِثْنا يَوْماً أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ - قالُوا رَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِما لَبِثْتُمْ - 19 / كهف « 2 » .

لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا عَشِيَّةً - 46 / نازعات و لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا ساعَةً - 45 / يونس « 3 » و ما لَبِثُوا فِي الْعَذابِ الْمُهِينِ - 14 / سبا « 4 » .

گر بگويم از جمادات جهان * عاقلانه يارى پيغمبران مثنوى چندان شود كه چل شتر * گر كشد عاجز شود از بار پر دست بر ظالم گواهى ميدهد * لشگر حق مىشود سر مىنهد و در جمهورى اسلامى هم امدادهاى غيبى مثلا طوفان شن و ريگ در صحراى طبس و باطل كردن مكر امپرياليسم نمونه‌ى روشنى بر كارگزارى تمام طبيعت در تائيد دين خداى و مردم ستمديده خداپرست . ( 1 ) اشاره به باقيماندن حضرت موسى دو سال در شهر مدين است . ( 2 ) تمام آيه مربوط به خوابيدن اصحاب كهف در غار است كه پس از هشيارى به يكديگر ميگويند چه مدت در اين بوديم ؟ ميگويند يك روز يا نصف روز و عده‌اى ديگر ميگويند خداوند بر ماندن و بودنمان در غار داناتر است . ( 3 ) سخن از قيامت است كه مىپندارند زمان زيادى در دنيا بوده‌اند اما به آنها ديگر ميگويند تمام عمر دنيائىتان شبى يا ساعتى بوده است . ( 4 ) مربوط به سخن معاصرين حضرت سليمان است كه پس از افتادن بر زمين بخاطر اينكه موريانه‌ها عصاى او را ميخورند و او ميافتد ميگويند اگر به امور غيبى و حوادث كاملا آگاه بوديم اين چنين در عذاب خوار كننده‌اى دچار نميشديم . تمام آيات فوق اشاره‌اى است به امور استثنائى خلقت كه از سوى خداوند براى تنبه و بيدارى انسانها همچون جرقه‌اى هشدار ميدهد ، و هر كدام معجزه‌اى است كه ديدگان سطحى نگر و دلهاى به گناه آلوده آن را درك نمىكنند .