المفردات في غريب القرآن ( مفردات الفاظ قرآن با تفسير لغوى و ادبى قرآن ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٠٥
لبب
كتاب اللام
كتاب اللام
لبب
لبب
: لُبّ ، عقل و خردى است كه از هر ناخالصى و شائبه‌اى پاك باشد ، لب كه به معني مغز و اصل هر چيزى است نامگذارى به عقل پاك و خالص براى اينست كه عقل و خرد خالص كننده‌ى همه معانى است كه در وجود انسان هست مانند مغزها و مغز و اصل هر چيزى . گفته‌اند مفهوم واژه لب برتر و والاتر از معنى عقل است بس هر لبى عقل است و هر عقلى لب نيست . و از اين جهت خداى تعالى فهميدن و درك احكامى كه عقل‌هاى كامل و پاك آنها را مىفهمند مربوط به « اولو الألباب » ميداند يعنى فرزانگان و صاحبان عقول و خردهاى كامل ، و ميگويد :
وَ مَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً كَثِيراً ، وَ ما يَذَّكَّرُ إِلَّا أُولُوا الْأَلْبابِ 269 / بقره .
( حقيقت و ارزش حكمت را كه خداوند آن را با خير و نعمت بسيار بيان كرده است كسانى درك ميكنند كه خردمندانى فرزانه و كامل هستند ) و از اين قبيل آيات :
لَبَّ فلانٌ يَلَبُّ ، خردمند شد .
زنى در مورد كمال عقلائى فرزندش گفته است :
اضربه كى يلبّ * و يقود الجيش ذا اللجب
يعنى ادبش ميكنم تا عاقل شود و شايسته سرورى بر سپاهى انبوه و پر همهمه