بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٠٧

[ سوره الفاتحة ( 1 ) : آيات 1 تا 7 ]

سالك در اين سفر با سير دادن الهى حركت مىكند بدون اينكه آگاهى به سير ، يا ذات خود داشته باشد ، بلكه خدا او را سير مىدهد .

سالكين اين سفر يكى از مصداقهاى قول خداى تعالى مىباشند كه در حديث شريف قدسى آمده است :

« انّ اوليائى تحت قبابى لا يعرفهم غيرى » ؛ يعنى ، دوستان من در زير قبّه و بارگاه من جاى دارند و هيچ كس غير از خودم آنها را نمىشناسد .

4 - سفر چهارم : يعنى « سفر بحقّ در خلق » است كه سالك به كمك حقّ به سوى خلق سفر مىكند .

آغاز اين سفر ، ابتداى ربوبيّت ، و انتهاى عبوديّت است . مقامات اين سفر را جز خدا كسى نمىتواند بر شمرد .

و تحديد عدد انبياء و اوصياء به يك‌صد و بيست و چهار هزار نفر اشاره به اصول اين مقامها دارد .

دربارهء حقيقت سفرها و مراتب انسان در طىّ تفسير آيهء شريفهء وَ إِثْمُهُما أَكْبَرُ مِنْ نَفْعِهِما « 1 » سخن خواهيم گفت .

حال كه اين مطلب را فهميدى بدان كه سورهء مباركهء حمد ، اشارهء اجمالى به سفرهاى چهارگانه ياد شده دارد ؛ زيرا استعاذه و پناه‌جوئى خود اشاره است به سفر از خلق به حقّ كه سفر اوّل است ، چه اين سفر ، گريز از كثرتها و نمودهاى شيطانى به عالم توحيد و مظاهر حقّ تعالى است ؛ و استعاذهء زبانى ، بيانگر اين پناهندگى ، و استعاذهء كردارى خود پناه‌جويى و فرار مىباشد .

كلمهء « بِسْمِ اللَّهِ تا مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ » اشاره به سفر دوّم يعنى ، سفر از

( 1 ) بقره - 219