بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٣
[ سوره الفاتحة ( 1 ) : آيات 1 تا 7 ]
[ سوره الفاتحة ( 1 ) : آيات 1 تا 7 ]
[ سوره الفاتحة ( 1 ) : آيات 1 تا 7 ]
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ( 1 )
الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ ( 2 ) الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ( 3 ) مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ ( 4 ) إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ ( 5 )
اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ ( 6 ) صِراطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَ لا الضَّالِّينَ ( 7 )
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ علماى اماميّه - رضوان اللّه عليهم - بهشت و خشنودى خدا آنان را ارزانى باد - اتّفاق نظر دارند كه « بسمله » ، يعنى ، - « بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ » - از قرآن بوده و يك آيه از هر سوره محسوب مىشود كه در اوّل آن « بسم اللّه » ذكر شده ؛ اين آيه در نمازهايى كه بايد بلند خوانده شود ، واجب است كه بلند خوانده شود . و نبايد در نمازهاى واجب ترك گردد . ولى علماى عامّه ( اهل سنّت ) در اين مورد مخالفت كردهاند .
بيضاوى در اوّل تفسير خود مىگويد : « بسمله » جزء سورهء فاتحه مىباشد .
قرّاء مكّه ( خوانندگان اوّليهء قرآن كه در مكّه بودند ) و كوفه و فقيهان آنجا و ابن مبارك و شافعى نيز همين عقيده را دارند ؛ ولى شيبانى و قرّاء مدينه و بصره و شام و فقيهان اين مناطق و مالك و اوزاعى در اين امر با آنان مخالفند .
ابو حنيفه دراينباره مطلبى به طور صريح نگفته است ؛ ازاينرو ، بعضى گمان كردهاند : ابو حنيفه معتقد است ، « بسمله » جزء سوره نيست .
دربارهء اين مسئله از محمّد بن حسن ( ع ) پرسيده شد ؛ او گفت : هر چه ما بين دو جلد است كلام خدا مىباشد .
بيضاوى مىگويد : دليل ما احاديث بسيارى است كه دراينباره داريم .