بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٠٧

فصل دوازدهم

فصل دوازدهم

فصل دوازدهم

در جواز نزول قرآن به چندين وجه مختلف از جهت الفاظ بدان كه قرآن به وسيلهء جبرئيل از راه باطن بر بشريّت پيغمبر ( ص ) فروفرستاده‌شد ؛ ليكن از جهت قواى مدركه اخروى پيامبر نه از جهت مدارك دنيوى ، زيرا قواى مدركهء دنيوى بعلّت تنگى دامنه‌اش ، آن گستردگى را ندارد كه بتواند جز يك وجه و يك شكل از لفظ مسموع را درك كند ، و بر زبان دنيوى نيز جز يك وجه از لفظ نمىتواند جارى شود ولى زبان و گوش اخروى ( باطنى ) مىتواند در يك جريان گفتارى و يا شنيدارى چند وجه از الفاظ را بگويد و بشنود ؛ زيرا زبان و گوش اخروى گسترده است و از توارد و تزاحم كثرات مضايقه‌اى ندارد ، و چون نزول قرآن به صورتهاى مختلف يا گسترش آن بعد از نزول جائز مىباشد . از معصومين ( ع ) قرائتهاى مختلف كه مخالف با قرائت عامّه ( اهل سنّت ) است روايت شده ؛ آن بزرگواران گاهى دو قرائت مختلف را تصويب نموده‌اند .

اگر چنين نبود ( كه قرائت به چند وجه جائز است ) مىبايست قرائت بعضى از آنها با آنچه بر حضرت محمّد ( ص ) نازل شده است ( حتى در غير مورد تقيّه ) مخالف باشد .

حديثى به پيغمبر ( ص ) منسوب است كه فرمود :

كسى از جانب خداى عزّ و جلّ نزد من آمد ؛