اردبيل در گذرگاه تاريخ ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٧

يادى از يك جوانمرد اردبيلى كه 1230 سال پيش بدست تيراندازان عبيد اللّه بن زياد در كوفه شربت شهادت نوشيد

حمايت از مسلم بن عقيل بطور طبيعى اين فكر را بوجود ميآورد كه اگر با مسلم بيعت نكرده باشد بارى از طرفداران حسين ( ع ) بوده است و گرنه خود را بخطر نمىانداخت .

عباس براى اينكه بكمك مسلم برود سلاحى غير از پتك نداشت كه با آن بر آهن ميكوبيد . در آخرين لحظه كه دكان آهنگرى بسته ميشد پتك را برداشت و خواست خارج شود . استاد آهنگر كه فهميد وى براى چه پتك را برداشته جلوى او را گرفت و گفت اين پتك را كجا ميبرى ؟ عباس گفت ميبرم كه از مسلم حمايت كنم .

استاد آهنگر گفت اين پتك مال من است نه مال تو . من نمىگذارم كه تو با اين پتك بجنگ سربازان حاكم به روى و مرا بجرم همدستى با تو بقتل برسانند ، و چون عباس اصرار ميكرد كه پتك را ببرد استاد آهنگر از بيم جان از دو شاگرد ديگر كمك خواست و هرسه بعباس حمله‌ور گرديدند و پتك را از او گرفتند و او را از دكان بيرون انداختند .

در ميدان بنى جبله انبوه جمعيت تماشاچى بقدرى زياد شد كه كار را بر سربازان تنگ كرد . محمد بن اشعث وقتى آن جمعيت انبوه را ديد ترسيد كه مبادا بكمك مسلم در جنگ دخالت كنند و بقسمتى از سربازان خود گفت كه مردم را از ميدان دور نمايند . سربازان بمردم حمله‌ور گرديدند و تماشاچيان از بيم جان گريختند ولى عباس بذائى بدون آنكه سلاحى در دست داشته باشد در جواب استمداد به مسلم بن عقيل فرياد زد اينك بكمك تو ميآيم .

محمد بن اشعث وقتى آن صدا را شنيد متوجه شد كه هرگاه بىدرنگ صاحب آن صدا ساكت نشود و بقتل نرسد ممكن است كه سرمشقى براى ديگران گردد و او از عهده برنيايد لذا فرمان داد كه او را به تير بندند و بقتل برسانند و تمام تماشاچيان را از ميدان بدر كنند و هركس نرفت بقتلش برسانند . سربازان هم كه از مقاومت مسلم بن عقيل خشمگين شده بودند و نمىتوانستند او را بقتل برسانند . در چند لحظه جوان آهنگر را آماج تيرهاى خود كردند . او افتاد و برنخاست . در آن روز بنا بروايت ابن خياط غير از آن جوان