آثار عجم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٣
فصل : [ 2 ]
دا : يعنى « دانا » ؛ كه به عربى « عالم » است . [ ظاهرا شكل ريشه فعل دادن است . ]
دروگا « 1 » : يعنى « دروغ » ؛ كه در عربى « كذب » است . [ ص :
drauga
: دروغ ]
دوستا « 2 » : يعنى « دوست » ؛ در عربى « حبيب » . [ ص : ؟
ta
؟
daus
: دوست ] .
گاتو « 3 » : يعنى « آتشگاه » ؛ در عربى « بيت النّار » [ ص :
Au
؟
Ga
: گاه : جا ]
كا « 4 » : يعنى « كى » و « چه وقت » ؛ در عربى « متى » است . [ ص : ؟
ka
: كه ]
كوفا « 5 » : يعنى « كو ، كجا » ؛ در عربى « اين » و « انى » است . [ ص :
Kaufa
: كوه ]
مز « 6 » : يعنى « بسيار » ؛ به عربى « كثير » است . [ ص : اين كلمه مستقل به كار نرفته است . ]
وسپا « 7 » : يعنى « اسب » ؛ كه در عربى « فرس » است . [ ص :
uvaspa
تركيب : خوب اسپ . ]
هخمسينا « 8 » : يعنى « كيان » ؛ كه طبقه‌اى از سلاطين‌اند . [ ص :
manisiya
؟
Haxa
: هخامنشى ]
مثال در مصادر : آه : به معنى « بودن » ؛ كه در عربى « كون » است . [ ص :
ha
؟
a
: بود ، بودند ]
ترس « 9 » : به معنى « ترسيدن » ؛ به عربى « خوف » است . [ ص :
Tarsatiy
: مىترسند ]
كار « 10 » : به معنى « كردن » ؛ در عربى « فعل » خوانند . [ ص : ريشه :
akariya
يا
Kar
: كردن :
ساختن ]
كارب « 11 » : به معنى « گرفتن » ؛ به عربى « اخذ » نامند . [ ص : ريشه :
Grap
: گرفتن ]
كوب « 12 » : به معنى « گفتن » ؛ كه در عربى « قول » است . [ ص : ريشه :
Gaub
: گفتن ]
مثال در افعال : اكونوم « 13 » : يعنى « من مىكنم » ؛ در عربى « انا افعل » . [ ص :
Akunavam
: كردم ]
تتّئى « 14 » : يعنى « مىفرمايد » ؛ به عربى « يأمر » گويند . [ ص :
tiy
؟
Aa
: گويد ]
( 1 ) . به دال و راء مهملتين مفتوحتين و سكون واو بعد كاف تازى بعد الف . ( 2 ) . به فتح اول و سكون دوم و سوم است . ( 3 ) . به كاف فارسى و حرف سيّم مضموم . ( 4 ) . به كاف عربى است . ( 5 ) . به فتح كاف عربى و سكون واو . ( 6 ) . به فتح ميم و سكون زاء معجمه . ( 7 ) . به فتح واو و سكون سين مهمله . ( 8 ) . به هاء و خاء معجمه و ميم ؛ هر سه مفتوحه ؛ بعد نون مكسوره ؛ بعد ياء حطّى ساكنه و سين مهملهء مكسوره ؛ بعد ياء حطّى بعد الف . ( 9 ) . به فتح حرف اول . ( 10 ) . به فتح حرف اوّل . ( 11 ) . به كاف تازى . ( 12 ) . به ضم كاف تازى و سكون واو و باء . ( 13 ) . به فتح الف و ضمّ كاف عربى و سكون واو و فتح نون و واو - هر دو - و ميم در آخر ساكن . ( 14 ) . به فتح تاء قرشت و كسر تاء مشددهء قرشت - ايضا - و همزهء مكسوره در آخر ياء حطّى .