آثار عجم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١١٩

6 - ديوان فرصت يا دبستان الفرصه :

در ميان غزليات فرصت ، چند غزل ، از لطافت و زيبايى خاصى برخوردارند كه زائيدهء سادگى و ابتكار و احساس عميق اوست و خود در غزلى ، شعر خود را چنين مىستايد :

پارسى شعر تو « فرصت » بود از بس شيرين * اينهمه شور به ملك عجم انداخته‌اى

مطلع بعضى از غزليات مشهور فرصت چنين است :

تو به دلبرى و شوخى ببرى دل پرى را * پرى از تو دلبر آموخت طريق دلبرى را

* * *

ديدن روى تو و دادن جان مطلب ماست * پرده بردار ز رخساره كه جان بر لب ماست

* * *

بهر صيدم چند تازى خسته شد پاى سمندت * صبر كن تا من به پاى خويشتن آيم به بندت

* * *

خواهم كه در صورتگرى نقش دهانش را كشم * گو در سخن آيد لبش تا من نشانش را كشم

* * *

تمثال دو زلف و رخ آن يار كشيدم * يك روز و دو شب زحمت اين كار كشيدم

* * *

زلف چون دوش رها تا به سر دوش مكن * اى مه امروز پريشانترم از دوش مكن

* * *

ما رند و خراباتى و ديوانه و مستيم * پوشيده چه گوييم ، همينيم كه هستيم