آثار عجم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٨٨

خصوصيات روحى و اخلاقى فرصت :

فضل از فضله ندانند و سفيه از عاقل * قدح دانا همه گويند و ثنا ، نادان را

جانم اين طايفه آخر بستانند ز كين * رخت زين ورطه كشم تا برهانم جان را

حالى آن به كه كشم رخت به اقليم دگر * بر سر فارس فشانم پس از اين دامان را « 1 »

و در چهل سالگى خود ، از زندگى چنين لب به شكوه مىگشايد :

سنين عمرم بگذشته از چهل آرى * حروف ماه به تعداد سال عمر من است

به اهل فضل و هنر بوده‌ام قرين يك قرن * كنون ستارهء بختم به كيد مقترن است

دريغ و درد به جايى فتاده‌ام كه در آن * هزار طعنه خزف را به لولوى عدن است

در اين مدينه كه عارف معاشر عامى است * در اين حديقه كه بلبل مصاحب زغن است

معين و يار و رفيق و انيس و مونس من * فغان و ناله و اندوه و حسرت و حزن است

ديار فارس چو سجن است و من در آن مسجون * ز جور خلق مسلسل به گردنم رسن است « 2 »

سفر گزيده‌ام و دور گشته‌ام ز وطن * كه از وطن همه رنجم نصيب بود و محن « 3 »

و باز مىنالد :

عجب است اينكه به ايران هنرم كاسته شد * نيست كس تا خرد از من هنرى در كشور

( 1 ) . ديوان فرصت ، زرين قلم ، ص 290 . ( 2 ) . همانجا ، ص 298 . ( 3 ) . همانجا ، ص 357 .