آثار عجم ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٨٧

خصوصيات روحى و اخلاقى فرصت :

از آتش كين اين حسودان * تا چرخ رسيده دود آهم

گر دست رسد كنند پامال * بىجرم و گنه ، چو خاك را هم « 1 »

فرصت از شاعرى خود شادمان نيست و لب به شكوه مىگشايد كه :

خود بلند ار چه مقام شعر است * سكهء عشق به نام شعر است

بادهء كذب به جام شعر است * شهوت‌انگيز كلام شعر است

فرصت گاهى نيز خود را زندانى فارس مىخواند :

ديار فارس چو سجن است و من در آن مسجون * ز جور خلق ، مسلسل به گردنم رسن است « 2 »

و در جايى ديگر مىسرايد :

فارس بحرى است كه طوفان بلا خيزد از او * خود نيم نوح كه تا چاره كنم طوفان را

فارس يكسر شده نيران و من افتاده در آن * پور آذر كه نيم ، سرد كنم نيران را

فارس چون كلبهء احزان و من خسته حزين * پير كنعان نيم ، آخر چه كنم اخوان را

فارس بر من شده زندان و منش زندانى * نيستم يوسف تا رنج كشم زندان را

فارس را درد همى زايد و من بىدرمان * نيم ايوب كه تا صبر كنم درمان را

جوهرى نيست در اين شهر كه تا بشناسد * از در و لعل بدخشان شبه و مرجان را

صيرفى نيست در اين ملك كه در آهن و سيم * فرق بگذارد و از اين بشناسد آن را

( 1 ) . همانجا ، ص 347 . ( 2 ) . ديوان فرصت ، زرين قلم ، ص 291 .