نور هدايت ( شرح معارف فرازهاى كليدى ادعيه بر اساس كتاب اقبال الاعمال) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣٣٨
خداوند ؛ نور آسمان‌ها و زمين
6 . آسمان‌ها و زمين ، مخلوقات آن دو را نيز شامل مىگردد .
بر اين اساس ، خداوند ، نور آسمان‌ها و زمين است ؛ زيرا وقتى آسمان‌ها و زمين و موجودات مىتوانند خودنمايى داشته باشند كه او سبحانه به آن‌ها جمال و كمال و هستى داده باشد . خداوند در قرآن شريف به خورشيد - كه همه چيز با طلوع آن ظهور و بروز پيدا مىكند - نسبت ضيا مىدهد و مىفرمايد :
هُوَ الَّذِي جَعَلَ الشَّمْسَ ضِياءً وَ الْقَمَرَ نُوراً « 1 »
او است خدايى كه آفتاب را روشنگر و پرتو افكن و ماه را نور و روشنايى قرار داد .
بنابراين ، اگر در جمله‌ى دعا به حضرت حقّ سبحانه صفت ضيا داده شده است :
« أَسْأَلُكَ يا إِلهِى ! بِضِيائَكَ » به اين اعتبار است كه همان گونه كه ظهور و نمايش موجودات و نور ماه به ضياى خورشيد است ، ظهورات موجودات نيز به ضيا و نور پروردگار مىباشد . فتأمّل جيّداً .
( 210 )
« أَسْأَلُكَ بِبَهائِكَ و آلائِكَ وَ كِبرِيآئِكَ . » « 2 »
از تو درخواست مىنمايم به حسن و زيبايى و نعمت‌ها و بزرگمنشىات .
در شرح دعاى « سحر » ، بيانى از استاد علامه طباطبايى - رضوان اللَّه تعالى عليه - در معناى « بهاء » نقل شد .
( 211 )
« أَسْأَلُكَ . . . وَ أسْمآئِكَ الْحُسْنى كُلِّها . » « 3 »
از تو درخواست مىنمايم . . . و به نيكوترين اسما و نام‌هايت .
( 1 ) . سوره‌ى يونس ، آيه‌ى 5 . ( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 129 . ( 3 ) . همان .