وقعة الجمل (نبرد جمل) (فارسى) — الصفحة ٩٨
حركت امير المؤمنين عليه السّلام به سوى بصره
و اين اولين شهادت دروغى بود كه در اسلام واقع شد .
عايشه به مسيرش ادامه داد تا به بصره رسيد اما عثمان بن حنيف و خزانه‌داران و محافظان بيت المال كه از جانب امير المؤمنين تعيين شده بودند ، از ورود آنها جلوگيرى كردند . اما يك شب شيطان آنها را فريفت و عليه عثمان شوريدند او را كتك زدند و گرفتار ساختند و ريشهايش را كندند و مىخواستند او را بكشند اما از برادرش سهيل [ سهل ] ترسيدند .
و بنا به روايتى ديگر : پس از حركت از مكّه رفتند تا به حوأب رسيدند كه نام منزلگاه بنى كلاب بود و آنها را در اين ناحيه يافتند در اين هنگام سگهاى بنى كلاب بر آنها پارس كردند . عايشه پرسيد نام اين جا چيست ؟ ساربان گفت : اين جا حوأب است . ناگهان عايشه گفته رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و سلم را به ياد آورد و گفت : مرا باز گردانيد نيازى به اين سفر ندارم .
امّا طلحه و زبير و پنجاه نفر ديگر نزد او آمدند گفتند : « به خدا سوگند اين جا حوأب نيست » . و اين اولين شهادت دروغى است كه در اسلام واقع شد .
سپس به بصره رسيدند امّا عثمان بن حنيف و خزانه داران و محافظان بيت المال از ورود آنها جلوگيرى كردند و ميانشان درگيرى روى داد كه هفتاد تن از آنها كشته شدند و به مصالحه تن در دادند امّا پس از آن عثمان را گرفتار ساختند و او را كتك زدند و ريشش را كندند و خواستند او را بكشند ولى از برادرش سهيل ترسيدند !
حركت امير المؤمنين عليه السّلام به سوى بصره
حركت امير المؤمنين عليه السّلام به سوى بصره
پس از گذشت چهار ماه امير المؤمنين عليه السّلام با هفتصد سوار كه چهار صد تن از مهاجرين و انصار و هفتاد تن از حاضران در جنگ بدر و بقيه از اصحاب رسول خدا بودند ، به سوى بصره روى آورد . « 1 »
( 1 ) ابن اثير در الكامل فى التاريخ ( 3 : 231 ) مىگويد : « ابو قتاده انصارى به على گفت : يا امير المؤمنين ، رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و سلم اين شمشير را بر من بست و من مدتها آن را غلاف كرده بودم و اينك زمان بر كشيدن آن بر سر اين قوم رسيده است كه از ناراستى با امت كوتاهى نمىكنند دوست دارم مرا جلو بفرستى . ام سلمه گفت : اى امير مؤمنان ، اگر نبود كه نافرمانى خدا مىكنم و تو نيز از من نمىپذيرى ، همراه تو مىآمدم اين پسر عموى من است كه به خدا سوگند از جانم عزيزتر است و با تو مىآيد و در معركه جنگ تو حاضر مىشود .