مهدى منتظر (عج) (فارسى) — الصفحة ١١٢

رواج فسّاق و فجّار و منافقين و اشرار و جاهليت و جهّال

رواج فسّاق و فجّار و منافقين و اشرار و جاهليت و جهّال

رواج فسّاق و فجّار و منافقين و اشرار و جاهليت و جهّال

فسق ظاهر و آشكارا شود .

فاسق پسنديده و ستايش شود و صاحب قوت و قدرت در چيزهايى كه خداوند دوست ندارد گردد .

شخص را به فسق مدح مىكنند و او را خوش مىآيد و مىخندد و بر گوينده رد نمىكند .

صداهاى مردم فاسق به دعوت بلند شود و از ايشان شنيده شود و پذيرفته گردد .

فاجر را مرد با ظرافت شمرند .

از فاجر بپرهيزند از ترس شرّ او .

صداهاى فجّار بلند شود .

شرّ ظاهر شود و هيچ كس از وى منع نكند ، بلكه براى صاحبش عذرى بسازند .

از اشرار بپرهيزند از ترس زبانشان .

اشرار را اكرام كنند .

از اخيار غفلت كنند و اشرار را بر خود مقدّم كنند .

يادهاى منافقين و زنده و پرباران و بادهاى اهل دين ساكت و بىحركت است .

( يعنى دنيا به كام آن‌ها است و باد به نفع آن‌ها مىوزد ) .

هر جاهلى نزد مردم ، مردم داناى با اطلاع شمرده مىشود و هر حيله‌گر مكار را مرد افتاده و درويش خوانند .

بين شخص با خلوص و اهل شكّ و ريبه تميز ندهند .

گرگ را از ميش نشناسند .

شعراء زياد شوند ( مانند دوران جاهليت ) و قبرهاى ايشان را مردم مساجد خود اتّخاذ كنند . ( صوفيه اين عمل را كرده‌اند . قبور شعراى خود را خانقاه ساخته و معبد خود قرار داده‌اند . )