مهدى منتظر (عج) (فارسى) — الصفحة ١٠٤
وضع قرّاء و عبّاد
گمراهى هرگز موافقت نكند ، اگرچه باهم در يك‌جا جمع شوند .
وارد مىشود بر ايشان واردى و داخل مىشود به مجلسشان داخلى براى اين‌كه حكمى از قرآن بشنود ، هنوز در جاى خود قرار نگرفته و مطمئن ننشسته كه از دين خارج مىشود ، او را از دين پادشاهى به دين پادشاه ديگر ، از حكومت شاهى به حكومت و ولايت شاه ديگر و از طاعت شاهى به طاعت شاه ديگر و از عهد و پيمان شاهى به عهد و پيمان شاه ديگر منتقل سازند .
پس خداوند ايشان را به عذاب استدراج بگيرد از آن‌جايى كه نمىدانند و گمان ندارند ، زيراكه كيد و مكر خداوند متين است . ( مقصود آن است كه مجالسشان اسمش قران و تفسير قرآن است و باطنش دعوت به اين و آن يا تأويل بر مقاصد و هواها است . )
وضع قرّاء و عبّاد
وضع قرّاء و عبّاد
عابدان جاهل و قاريان فاسق باشند .
قاريان عامل بروند .
عبّاد بر رياء باشند .
قاريان بسيار و عمل كم باشد .
قارياد زياد و فقهاء كم باشند .
قاريان ميل به امرا كنند .
عبادت خدا را از جهت بلندى و برترى جستن بر مردم به جا آرند .
عبادت نكنند خدا را مگر در ماه رمضان .
اگر مؤمن را در جماعت و عبادت خدا ببينند ، پناه به خدا برند از وى .
قاريان و عبّاد در ما بين خود يكديگر را ملامت كنند ، پس اين جماعت در آسمان‌ها پليد خوانده مىشوند .